Ahmet gözlerini açtığında hastanede olduğunu fark etti.Çevresini incelerken yanındaki kişi:" nihayet uyandın"dedi.Ahmet o kişiyi inceliyordu.Hareketleri konuşması ilginç geliyordu.Ona bakıp:
-Ben buraya nasıl geldim? Sen kimsin?
- Sakin ol ahmet ben Alper tanımadın mı? Seni yerde baygın gördüm. Buraya getirdim.
-Neredeee? Ne olmuş bana ?
-Kendini yorma dinlenmen gerekiyor.
-Seni tanımıyorum.Sevgilimle buluşacaktım, geç kaldım.
Ahmet kalkmaya çalışırken alper ahmeti tuttu.
-Sana, dinlenmen gerekiyor demedim mi ?Dur bir dakika sen demin ne dedin?
-Sevgilimle buluşmaya geç kaldım.Seni de hiç tanımıyorum,dedim.
Alper Ahmet'e baktı.
-Sevginin ismini söyleyebilirmisin?
-Sanane neden soruyorsun?
-Bu gün ayın kaçı?
-Bu gün 23 Nisan işyerleri tatil olduğu için bu gün sevgilimle buluşacaktık.
Alper ahmet'in karşısında donuk kalmıştı.Kotuğa oturdu.Ahmet'e dönerek:
-Onur çicek'i hatırlamıyorsundur.
-İlk defa duyuyorum.Kim o kişi ?
Alper ,camın diğer tarafında yatan arkadaşını izliyordu.Arkadaşının ailesiyle birlikte hastanede yoğun bakım odasının önünde onur'un uyanmasını bekliyordu..Alper'in en önemli dersinin final sınavı olmasına karşın o arkadaşını iyileşmesi için dua ediyordu.Duvara yaslanmış gözlerinden yaşlar döküldü.Yumruğunu duvara vurup vurup" neden nedenn"diye haykıyordu.Alper kendini halsiz hissediyordu.Olduğu yere oturdu.Uykusu ağır basmıştı.Orada uyuya kaldı.Bir süre sonra sesler çığlıklar duydu.Çevresinde bakındığında ailesinin yüzleri gülüyordu.Onur uyanmıştı.Onur'u yoğun bakımdan normal bir odaya götürdüler.Ailesinin odanın dışında doktorla konuşurken görür.O da ailesiyle birlikte doktoru dinledi.
-Hastamızın fazla zamanı yok.Hastalığı çok ilerledi.Hastanın bu hastalığı yenmesi zor.Ama biz elinizden gelen herşeyi yapacağız...
Aileside biliyordu.Oğulları iyileşmesi için her doktora gitmişler bir care bulamamışlardı.Alper Onur'un ailesinin doktorun yanından ayrılmasını bekledi.
Doktorun odasına gitti:
-Merhaba efemdim.Kusura bakmayın size birşey sorabilirmiyim?
Doktor:
-Evet, tabi
-13 nolu odada duran onur çicek hakkında konuşa bilirmiyiz.
-İyileşmesinin hiç bir umut yok doğru mudur? Efendim lütfen doğruyu söyleyin.
Alper'in gözleri dolmuş doktora bakıyordu.Doktor:
-Malesef en fazla 3 veya 4 günü kaldı.Üzgünüm.
Alper arkası dönüp odadan çıktı.Hastane koridorda onur'u düşünerek yürüdü.Aklına bir fikir geldi.Hemen adımlarını hızlandırdı.Koşmaya başladı.Hastaneden çıkıp arabasına bindi.Arabayı çalıştırdı.İzmir'e doğru yol aldı.Kararlıydı.Onur'u son kez mutlu etmek istiyordu.
Sabahın ilk ışıklarıyla İzmir'in sınırına girmişti.Yolda giderken uykusu ağır basıyordu.Zar zor gözlerini açıyordu.Ama kararlıydı.Onu onur'un yanına götürecekti.Alper,Ahmet'in evin önüne gelebilmişti.Arabasından çıkıp evin ziline bastı.Beklerken uykusuna yenik düştü.Orada uyuya kaldı.
Alper uyandığında çevresine bakınca farklı evde olduğunu fark etti.
-Nerdeyim ben? Tamam hatırladım.Ahmet'deydim sanırım.
Hemen yataktan kalkıp cep telefonuna baktı.Akşam olmuştu.Odadan çıkıp ahmet'i apar topar alıp arabaya binip arabayı çalıştırdı.
-Ahmet nereye gidiyoruz?
-Yolda konuşuruz.
-Bu yaşta ailenle mi yaşıyorsun?
-Evet ,Onların bir alt kattında kalıyorum.Sen delimisin kiraların fiyatlarından haberin var mı?
-Tamam anladım.Ahmet kulakları aç beni iyi dinle benim için birşey yapmanı istiyorum.
-Neymiş? Arabayı nasıl kullanıyorsun? Yavaşlaa.
-Bak ahmet bana bir hayat borçlusun bunun için dediklerimi harfiyle yapman gerekiyor?
-Tamamm. Yüzüme vurmasan olmuyor sanki.
-Umarım demiyorum kesinlikle yapmalısın.
Alperle Ahmet Onur'un bulunduğu odaya gelmişlerdi.Alper Ahmete bakarak kapıyı çaldı.İçeri girdiler.Onur yatağında burnunda hortumla girenlere bakıyordu.Ahmet'i görünce yüzü gülmeye başladı.
Alper onura bakarak:
-Merhaba Onur nasılsın?
Onur ahmetden gözlerini alamıyordu.Ahmeti izliyordu.
Ahmet:
-Merhaba onurcum,nasılsın?İyi ve yakışıklı gördüm.
Onur ahmeti eliyle yanına çağırdı.Ahmet yanına yaklaştı.Yanına oturarak Onurun elinden tutu.Alper:
-Ahmet gelince bizi unuttun onur
-Yok canım,ikinizide çok seviyorum.
Ahmet onurun gözlerinin içine bakarak:
Seni seviyorum,dedi.
-Ben de seni seviyorum.Ama bana niye öyle davrandın?
-İşşt! Sus boşver sırası değil.
Onur,alperin elini tutup ahmetin elinin üzerine koydu.
-Biliyorum.Bundan sonra ben olamayacağım.İkinizin birbirnizi sevdiğini biliyorum.O kafede ikiniz otururken anlamıştım.Birbirnize nasıl sevgiyle baktığınızı gördüm.
Ahmet Alpere baktı.(ne cafesi dercesine bakış attı)
Alper:
-Onur öyle bir şey yok, sen yanlış anlamışsın.
-Ahmetle ikiniz birbirnize yakışıyorsunuz.Lütfen Alper bir şey söyleme.
-Onurrr
-Bana söz verin birbirnizi bırakmayacağınıza ne olursa olsun birbirinizle ayrılmayın.
Alper ile Ahmet birlikte:
-Tamam söz.
Onur başını Ahmet'e çevirek bakmaya başladı.Gözleri yavaş yavaş kapandı.Makineların sürekli sinyal sesi ile Alperin çığlıkları duyuldu.Ahmet Alperi tutup Onurdan uzaklaşıyordu.Odaya birçok doktor dolmuş Onur'a müdahale ediyordu.Ahmet Alperi dışarı çıkardı.Alper:
-Bırak beni bıraakkkkk,diyerek etrafdaki herşeyi yıkıyordu.Alper bu üzüntüye fazla dayanamayarak bayıldı.Ahmet Alperi orada bırakıp içeri girdi.Onur'un cansız bedenine bakarak" Onurrrrrr"bağırarak onurun yanına gelip elini tutu.Doktorlar artık durmuşlardı.Ahmeti farketip odadan çıkardılar.Ahmet'in nedeni bilmediği duygu onur'un ölümüne üzülüyordu.Çok acılar çekiyordu.Tam net olmasada bazı şeyleri hatırladı.Tekrar odaya girmeye çalıştı.Doktorlar ve hemşireler Ahmetin adaya girmesine izin vermediler sakinleştirici iğne yapıp başka odaya aldılar.
10 gün sonra...
Ahmet Alperin kapısının önündeydi.İlk zili çaldı sonra kapıyı yumruklamaya başladı.
Alperin kapıyı uykulu gözlerle açıp:
-Ne varrr ,Nede kapıyı kıracak gibi vuruyorsun.
-Alper bende anlamını bilemediğim birşey var.Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum.Net olmasada bazı anılarımı hatırlıyorum.Yaşamadığım bazı şeyleri.
-Eee ne yapabilirm.Neden bana geldin ki.
Ahmet Alpere yaklaşarak onu dudağından öptü.
-Alper bende tuaf bir şey var bunu öğrenmek istiyorum.
Ahmet, Alper'in gözüne bakarak:
-Sanırım ben de gayım !
